Jest noc. Noc symbolizuje grzech, w który chwilę temu wkroczył Judasz (J 13,30), ale również to noc jest momentem wszystkich zbawczych wydarzeń: Izraelici wyszli z Egiptu w nocy, Jezus urodził się i zmartwychwstał w nocy.
Stół jest już nakryty na Ucztę Paschalną i dary są już gotowe, nadchodzi czas aby Chrystus przeszedł z tego świata do Ojca (J 13,1).
Syn Boży ubrany jest w tunikę, która przypomina dalmatykę, liturgiczny strój diakona, czyli tego, który ma służyć. Szata jest w kolorze purpury, czyli kolorze królewskim, bo Chrystus jest Królem Wszystkich Rzeczy (Pantokratorem). Ale Jego panowanie jest wyrażone w służbie, w uniżeniu. Mistrz klęczy – to postawa największego uniżenia – przed swoim uczniem i wykonuje gest, który należy do niewolników. Myje nogi swoich ukochanych. Bóg przedstawia się jako ten, który pracuje dla człowieka (Ćwiczenia Duchowe 236).
Historia Jezusa to historia pustki, która odsłania – to historia Tego, który ogołocił samego siebie (Flp 2,7) jak wylane pachnidło (Pnp 1,3), które właśnie dlatego, że opróżnione napełnia swoją wonią cały dom (J 12,3).
W rozdziale poprzedzającym tę scenę ewangelista opisuje umycie nóg Jezusa przez Marię (J 12,1-8) w czasie uczty w Betanii. Kiedy Pan był z uczniami, to On był w centrum uwagi. Teraz Jezus odchodzi i daje przykład tego, co uczniowie mają robić po zakończeniu Jego ziemskiej misji: mają myć sobie nawzajem nogi. Bo człowiek realizuje się najbardziej w służbie, jest stworzony do służby (Ćwiczenia Duchowe 23).
Ostatni element to otwarte okno, które przypomina nam, że nie możemy się zamknąć w 'sali na górze’, gdzie jest bezpiecznie, ale jesteśmy zaproszeni do wyjścia, bo jest cały świat, który czeka na naszą służbę. Uczniowie Chrystusa są wezwani, by wejść w tę noc, która panuje na zewnątrz, ale nie mają się czego bać, bo wiedzą, że to On jest lampą (stąd lampa u stóp ucznia) dla ich stóp i światłem na ich ścieżce (Ps 119,105).
(technika mieszana na drewnie, Wielkanoc 2018)
* * *
It is night. The night is the symbol of the sin into which Judas enters (John 13:30), but also the night is the moment of all saving events: the Israelites come out of Egypt at night, Jesus was born and has risen at night.
The table is already set for the Paschal feast and the gifts are prepared, the time has come for Jesus to pass from this world to the Father (John 13:1).
Christ is dressed in a tunic that resembles dalmatics, the vestments of the deacon, of the one who serves. The robe is purple which is a royal color, because Christ is the King of All Things (Pantocrator). But His dominion is expressed in service, in humility. The Master kneels – the gesture of greatest humility – before the disciple and performs the work that belonged to the slaves. He is washing the feet of his loved ones. God reveals himself as the one who labors for man (Spiritual Exercises 236).
The story of Jesus is the story of the emptiness which reveals – it is the story of the One who empties himself (Philippians 2:7) like the perfume poured out (Song of Solomon 1:3), which is precisely because is emptied reveals its fragrance and fills the whole space (John 12:3).
One chapter earlier, the evangelist described the washing of Jesus’ feet by Mary (John 12: 1-8) during a feast at Bethany. When he was with disciples, he was the center of their attention. Now Jesus is leaving and gives an example of what the disciples are to do after finishing his earthly mission: they are to wash each other’s feet. Because also man realizes himself most in service, he is created to serve (Spiritual Exercises 23).
The last element is an open window, which reminds us that we cannot lock ourselves in the Upper Room, where it is safe, but we are called to leave because there is a whole world in need of our service. Christ’s disciples are called to go out into the night, which reigns outside, but they have nothing to fear, because they know that He is a lamp (hence the lamp at the disciple’s feet) to their feet and the light on their path (see Ps 119:105) .
