Narysuj mi Baranka

Proszę cię, narysuj mi baranka.

Kocham ten cytat z „Małego Księcia”. Tytułowy bohater prosi pilota o narysowanie baranka. Ten początkowo się wymiguje, aż w końcu ulega i w nieporadny sposób próbuje naszkicować zwierzę, które zadowoli chłopca.

Nieudolne rysowanie Baranka to całe moje życie. Ciągle wracam do tego tematu i ciągle czuję, że jeszcze tyle mam do nauczenia się!

Historia Małego Księcia jest literacką przypowieścią, ale podobnym, poetyckim językiem mówimy o wierze. My również prosimy o Baranka. I co więcej – ten Baranek już przyszedł: w Osobie Jezusa Chrystusa.

Jan Chrzciciel wskazuje na Niego słowami: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (por. J 1,29). Nie jest więc kimś na kształt superbohatera, który siłą rozprawia się z przeciwnikami. Choć czasem chcielibyśmy, by przyszedł jak drapieżnik i raz na zawsze usunął zło z naszego życia, On wybiera inną drogę: przychodzi z łagodnością, czułością i miłosierdziem.

I właśnie ten Baranek prowadzi nas dalej – w stronę obrazu Dobrego Pasterza. Chrystus opowiada nam, czym naprawdę jest relacja z Nim. W dziesiątym rozdziale Ewangelii według św. Jana czytamy: ‘Kto nie wchodzi do owczarni przez bramę, ale wdziera się inną drogą, ten jest złodziejem i rozbójnikiem. Kto jednak wchodzi przez bramę, jest pasterzem owiec’.

Pasterz wchodzi przez bramę – to znaczy przez to, co prawe. Z Chrystusem nie ma przymusu ani manipulacji. Zbawienie dojrzewa w wolności, jak relacja, która rośnie powoli, ale naprawdę. Wszystko, co próbuje wejść „inną drogą”, jest tylko pozorem życia – sugestią, która nie prowadzi do prawdy.

„Odźwierny mu otwiera”. W sercu człowieka jest miejsce zdolne rozpoznać prawdę. Dlatego słowo może nas „przeniknąć do głębi”, jak w Dziejach Apostolskich, gdy słuchacze Piotra odkrywają, że to, co słyszą, dotyczy ich życia. Kiedy serce się otwiera, zaczyna się coś więcej niż tylko zrozumienie: „Owce słuchają jego głosu; woła on swoje owce po imieniu i wyprowadza je”. Chrystus zna nas osobiście. Nie prowadzi tłumu, lecz spotyka każdego z nas. To doświadczenie bycia rozpoznanym jest początkiem żywej relacji z Pasterzem. Dlatego prawdziwa przemiana nie rodzi się z przymusu, lecz z serca dotkniętego miłością.

Dobry Pasterz nie popycha od tyłu. Idzie przed nami. Nie zmusza, lecz pociąga. Owce idą za Nim, bo znają Jego głos.  To dlatego rodzi się pytanie: „Cóż mamy czynić?” – nie z lęku, ale z pragnienia.

Jezus mówi jeszcze wyraźniej: „Ja jestem bramą owiec”. To On jest przejściem – wyjściem z naszych zamknięć, lęków i schematów. „Kto wejdzie przeze Mnie, będzie zbawiony – wejdzie i wyjdzie, i znajdzie pastwisko”. To ruch w kierunku życia: wyjść z tego, co stare, aby wejść w to, co nowe.

Nie można naprawdę wyjść z grzechu, jeśli nie odkryje się piękna życia, które czeka po drugiej stronie. Chrystus niczego nie odbiera, by zostawić pustkę. On otwiera przestrzeń.

„Złodziej przychodzi tylko po to, aby kraść, zabijać i niszczyć. Ja przyszedłem po to, aby owce miały życie i miały je w obfitości”. To zdanie zaprasza do rozeznania: co daje mi życie, a co mnie z niego okrada?

Pójście za Chrystusem nie jest stratą. Prawdziwą stratą jest trwanie w tym, co niszczy. Baranek, o którego prosimy – jak Mały Książę – nie przychodzi, by nas przestraszyć swoją siłą. Przychodzi, by nas odnaleźć. I jak Dobry Pasterz woła każdego z nas po imieniu, prowadząc ku życiu, które nie jest namiastką, ale pełnią.